مهارت چیست؟

مهارت دارای دو جزء اصلی است: دانش و توانایی به کارگیری دانش
توانایی به کارگیری دانش، با تمرین محقق می‌شود. به تمارینی که دارای شیوه، اسلوب و با سنجه‌های پیشرفتی به درستی برای هر شخص طراحی شده‌اند، تمرین کارآمد یا به قول دکتر اسکیل کارا گفته می‌شود. نکته مهم اینست که تمرین کاملا باید شخصی طراحی شود و متناسب با فرد باشد، زیرا تمرین دارای سنجه رشد، حتی برای خود شخص هم در مقاطع زمانی گوناگون متفاوت خواهد بود بنابراین یک فرمول برای همه، امکان اثر بخشی کمتری خواهد داشت. پس مهارت یک فرمول مشخص دارد:

مهارت کارا را بشناسیم؟

الزاما هر مهارتی کارا نیست. تنها مهارتی را می‌توان کارا نامید که در انجام تمرین آن مداومت و استمرار منظم وجود داشته باشد. لازمه استمرار و مداومت، فرا گرفتن مهارت‌های تداوم است. به مهارت‌های تداوم مانند مهارت انضباط شخصی، برنامه‌ریزی و مدیریت زمان معمولاً در دوره‌های آموزشی پرداخته نمی‌شود. بنابراین کارا بودن تمارین به خودی خود برای ایجاد یک مهارت کارا کافی نیست. پس فرمول مهارت کارا چنین است:

مهارت شخصی کارا

یکی از تعاریف مهم خوشبختی این است:«توانایی انجام کاری که دوست داریم، در محلی که دوست داریم، با کسانی که دوست داریم و به گونه ای که دوست داریم.» در تمام این دوست داشتن‌ها، "ما" وجود داریم. یافتن چرایی‌های کار و زندگی "من" همان چیزی است که با شناخت گوهر وجود امکان می‌یابد. چقدر این "من" را می‌شناسیم؟ اگر مهارت کارای خود را بر اساس گوهر و مرواریدهای وجودمان شخصی سازی کنیم، یک مهارت شخصی کارا خواهیم داشت.
فرمول مهارت شخصی کارا چنین است:

مهارت شخصی کارای ثروت آفرین

ممکن است بسیاری از ما به مهارت شخصی کارا برسیم ولی نتوانیم این مهارت را به گونه‌ای عرضه کنیم که منجر به خلق ثروت شود. برای خلق ثروت باید فرصت ثروت آفرینی را برای خود خلق کنیم. تمامی فرصت‌های ثروت آفرینی نیازمند مهارت‌های تعاملی است. در واقع همان‌طور که برای شخصی کردن مهارت‌های کارا باید خودمان و گوهر وجودمان را بشناسیم، برای خلق فرصت باید دیگران را بشناسیم. مهارت‌های خلق فرصت همان چیزی است که برای ثروت آفرینی به آن نیاز داریم.
فرمول مهارت شخصی کارای ثروت آفرین چنین است: